Fb. In. Tw. Be.

யசோதை− கண்ணன் ஸம்வாதம்

கண்ணன்:−

அம்மா, 
“கருப்புக்கு நகை போட்டா,
காத தூரம் ஜொலிக்குமாமே;
இருக்கற நகையெல்லாம் 
எனக்கு போடு, 
நானும் அதை கொஞ்சம் பாக்கறேனே!

யசோதை:−
சங்கிலி, உன் அழகுக்கு முன்ன, ரொம்ப
மங்கி தான் போயிடுத்து, புரிஞ்சுக்கோடா;
சடை நாகம் வெச்சு பின்னனும்னா,
இடை வரை முடி உனக்கு வேணுமேடா!

கண்ணன்:−
காதுக்கு தொங்கட்டான் போட்டுடும்மா;நான்
குதிக்கச்சே, கூட அதுவும் ஆடுமேமா!
கழுத்துக்கு அட்டிகையும் மாட்டிவிட்டா,
காண கண் கோடி தான் வேணுமேம்மா!

யசோதை:−
இதெல்லாம் கொஞ்சம் நீ தள்ளி வைடா; இந்த−
இடுப்புக்கு ஒட்டியாணம்−
எடுப்பா இருக்குமேடா!

கண்ணன்:−
அரைஞாண் ரொம்பவே அழகாயிருக்கே;
பிறைசந்திரன் வடிவம், அதில், ப்ரமாதமா தானிருக்கே!

யசோதை:−
ஐம்படைத்தாலியில் உன் அழகெல்லாம்,
ஜம்மென்று ரொம்பவே மின்னுதேடா;
அம்சமா நீ இருக்க! அதனாலே,
இந்த நகையெல்லாம், உனக்குத் தான் வேணுமாடா?

கண்ணன்:−
என்மேலே கொஞ்சமுமே பாசமில்லை;
உன் நகைய தர, உனக்கு மனசேயில்ல;
பொன் நகைய எனக்கு நீ போடாட்டா,
பின்ன, என்ன தான் அத வெச்சு, நீ செய்யப் போற?

யசோதை:−
பொன் நகைய போட்டாலும், ஒண்ணும் பெரிசா இல்ல;
உன் புன்னகக்கு முன்ன அது
சிறிசாச்சேடா;
என் தங்கமும், வைரமுமா, நீயும் மின்ன−
இந்த நகையெல்லாம் போடணுமா என்ன?

கண்ணன்:−
நன்னாத் தான் சாக்கெல்லாம் சொல்லறயேம்மா!
நான் நெஜமாவே உன் மகனா, சொல்லிடேன்மா!
அம்மான்னா, ஆசையெல்லாம் இருக்குமேம்மா!
அது என் கிட்டே உனக்கேன் தான் 
கொறஞ்சதோ மா! யசோதை:−
எப்படி தான் உன்ன நான் சமாளிப்பேன்டா!
எல்லாமே குத்தமா பாக்கறயே நீ!
என்கிட்டே இருக்கறதெல்லாம் உனக்கு தான்டா!
என் ஜென்மமே, உனக்காக, தெரியுமோடா?

Post a Comment

You don't have permission to register