திருமலையில், திருப்பதி ஸ்ரீவேங்கடேச பெருமாள் திருப்பதியில் கோவில் கொண்ட கதை

6

இன்றைக்குக் கட்டுக்கடங்காத மக்கள் கூட்டத்துடன் திருமலை திருப்பதி வேங்கடேசப் பெருமாள் கோயில் புகழ்பெற்ற ஆலயமாகத் திகழ்கின்றது. பல்வேறு படையெடுப்புகள், ஆக்கிரமிப்புகள் நடந்தபோதிலும் எந்தவிதத் தங்குதடையுமின்றி வைகாநஸ ஆகம விதிமுறைப்படி பூஜைகளும் விழாக்களும் நடந்து வரும் திவ்ய க்ஷேத்திரமாகத் திருப்பதி திகழ்கின்றது

ஶ்ரீமந் நாராயணனின் அருள் பரிபூரணமாக திருமலையில் வியாபித்துக் இருப்பதால்தான் திருவரங்கத்துக்கு இணையாகப் ‘பூலோக வைகுண்டம்’ என பக்தர்கள் அழைக்கிறார்கள்.

திருப்பதியில் வேங்கடேசப் பெருமாள் கோயில் கொண்ட சுவாரஸ்யமான வரலாற்றைப் பார்ப்போம்.

மும்மூர்த்திகளான பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோரில் சாந்த மூர்த்தி யார்? என்பதை உலகுக்கு உணர்த்த விரும்பிய பிருகு முனிவர், முதலில் பிரம்மனின் அவைக்கு வந்தார்.

பிரம்மன் தேவாதி தேவர்களுக்குத் தர்ம உபதேசம் செய்து வந்ததால், பிருகு முனிவர் கவனிக்கவில்லை.

அதனால், அவரைச் சபித்துவிட்டு, கயிலாயம் சென்றார்.

அங்கும் முனிவரை யாரும் கண்டுகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. கோபத்துடன் பிரம்மாவுக்கும் சிவனுக்கும் சாபம் கொடுத்துவிட்டு, வைகுண்டத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அங்கோ ஸ்ரீமகா விஷ்ணு மோகனப் புன்னகையுடன் கண்கள் மூடிய நிலையில் படுத்திருந்தார்.

லஷ்மிதேவி அவரது திருவடிகளைப் பிடித்த வண்ணம் இருந்தார். இங்கும் தன்னைக் கண்டு கொள்ளாத பரந்தாமனின் செயலால் கோபம் கொண்ட பிருகு முனிவர், பரந்தாமனின் நெஞ்சிலே உதைத்தார்.

ஆனால், நாராயணமூர்த்தியோ பிருகு முனிவரின் செயலுக்குக் கோபப்படாமல், ‘எங்கே தன்னை உதைத்ததால் முனிவரின் திருவடிகள் வலிக்குமோ’ என்று நினைத்து, முனிவரின் கால்களை இதமாகப் பிடித்து விட்டார்.

மூன்று உலகங்களிலும் சாந்தமானவர் மகா விஷ்ணுவே என்று மகிழ்ந்த பிருகு முனிவர் அவரை வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றார்.

ஆனால், பிருகு முனிவர் உதைத்த
ஸ்ரீமகா விஷ்ணுவின் இடது மார்பில் நீங்காதிருப்பவள் மகாலஷ்மி அல்லவா?

அவள் பிருகு முனிவரின் செயலால் கடும்கோபம் கொண்டாள்.

”என்னதான் மகரிஷி உங்களுக்கு அடியவரென்றாலும் நான் வாசம் செய்யும் உங்களின் நெஞ்சில் உதைத்த பிருகு முனிவரின் பாதத்தை நீங்கள் பற்றியதை நான் சிறிதும் விரும்பவில்லை.

அதனால், உங்களைப் பிரிந்து செல்லப்போகிறேன் என்று கூறி, திருப்பதிக்கு அருகே இருக்கும் கொல்லாபுரம் வந்தடைந்தார்.

ஸ்ரீமஹா லஷ்மி தன்னை விட்டு பிரிந்ததால் பொலிவிழந்த
ஸ்ரீமந் நாராயணும் ஸ்ரீநிவாசனாக, அவதரித்து திருமலை முழுவதும் மஹா லஷ்மியை தேடி அலைந்து திரிந்தார்.

அப்படி அவர் திருமலை முழுவதும் அலைந்து திரிந்துகொண்டிருந்தபோது,
ஒருநாள் வகுளாதேவி (கிருஷ்ணாவதாரத்தில் இவரே யசோதை) அவரைப் பார்த்தாள்.

அவரிடம், ”அப்பனே, நீ யார்? ஏன் இந்தக் காட்டில் சுற்றித் திரிந்து கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று கேட்டாள்.

‘குழந்தையற்ற எனக்கு நீயே குழந்தை’!

அதற்குப் பதிலளித்த நாராயணன், ”அம்மையே! நான் மிகவும் துரதிர்ஷ்டசாலி.

எவ்வளவோ துன்பங்கள் அனுபவத்து நான் இம்மலையை அடைந்தேன்.

எனக்குத் துணை என்று யாருமில்லை. என்னை ஆதரிப்பாரும் யாருமில்லை. உங்களையே நான் என் தாயாகக் கருதுகிறேன்.

இதைவிட இப்போதுள்ள என் நிலையில் ஒன்றும் கூறுவதற்கில்லை” என்றார்.
இதைக் கேட்டதும், வகுளாதேவியின் கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாக ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.
”குழந்தாய், உன்னைப்போல நானும் திக்கற்றவள்.

இந்த மலையில் ஸ்ரீவராஹ மூர்த்தியைத் தரிசித்துக்கொண்டு காலம் கடத்தி வருகிறேன்.

அவரது கருணையால் நீ என்னிடம் வந்து சேர்ந்தாய். குழந்தையற்ற எனக்கு நீயே குழந்தை. உன்னை என் கண்மணி போல் காப்பாற்றுவேன். என்னைவிட்டு நீ பிரியக் கூடாது” என மிக அன்புடன் வேண்டிக்கொண்டாள்.

சீனிவாசன் புன்னகை செய்தார். ”அம்மையே! இன்றுதான் நான் பெரிய பாக்கியசாலியானேன்.

வாயார ‘அம்மா’ என அழைக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு இன்றுதான் கிட்டியது. நீங்கள்தான் என் தாய்.

உங்களைவிட்டு எங்கும் செல்ல மாட்டேன்” எனக் கூறினார்.

வகுளா தேவி ஆனந்தம் அடைந்தாள்.

கானகத்தில் கிடைக்கும் கனி வகைகள் கொண்டு வந்து சீனிவாசனுக்கு உணவூட்டி பெற்ற தாயைப்போல் நேசித்தாள்.

திருப்பதி சேஷாத்திரி மலைக்கு அருகில் நாராயணபுரம் எனும் நகரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு

சுதர்மன் என்ற அரசன் ஆண்டு வந்தான்.

அவன் முதுமையடைந்ததும், தன் மூத்த மகன் ஆகாசராஜனுக்கு முடிசூட்டி வைத்துவிட்டு, தவம் புரிய காட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான்.

ஆகாசராஜன் மிகவும் அறநெறி உடையவன். நாட்டை மிகவும் செம்மையாக ஆட்சி புரிந்துவந்தான்.

தன் நாட்டு மக்களைத் தன் கண்களைப்போல் நேசித்துக் காத்து வந்தான்.

ஆகாசராஜன், தரணி தேவி தம்பதிக்குப் பிள்ளையில்லா குறை.

அதைப்போக்க புத்திரகாமேஷ்டி யாகம் செய்ய விரும்பினான்.

யாகத்துக்கான இடத்தை, பொன்னேர் பூட்டி, உழுது செம்மைப்படுத்தினான். அப்படி உழும்போது அந்தப் பொன்னேர் பூமியில் பதிந்திருந்த ஓர் அழகான பெட்டியின் மீது இடித்தது.

உடனே அந்தப் பெட்டியை அரசன் வெளியே எடுத்தான். அந்தப் பெட்டியில் அழகான ஒரு குழந்தையுடன் ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட தாமரையும் இருந்தது.

அங்குக் கூடியிருந்த அவையோர் அனைவரும் ஆச்சர்யத்தில் மூழ்கினர். அப்போது வானத்தில் ஓர் அசரீரி கேட்டது,
”மன்னா! நீ பெரும் பாக்கியசாலி! இன்றுதான் உன் விருப்பம் பலித்திருக்கிறது.

இந்தக் குழந்தையை எடுத்து வளர்த்து பெரியவளாக்கு.

இந்தக் குழந்தையால் உங்கள் குலம் சகல சௌபாக்கியங்களையும் பெற்று புனிதமடையும்”என்று கூறியது.

மன்னன் அந்தணர்களை வரவழைத்து நல்லநாள் பார்த்து அந்தக் குழந்தைக்குப் பெயரிடும்படி வேண்டினான்.

அவர்கள் நன்கு யோசித்த பின்னர், திருமகளே பத்மத்தில் (தாமரையில்) கிடைக்கப் பெற்ற காரணத்தால், `பத்மாவதி’ (அலர்மேல் மங்கை) எனப் பெயர் சூட்டினர்.
திருமகளே தமது வீட்டில் வந்து பிறந்துவிட்டதாக, அரசனும் அரசியும் சந்தோஷம் அடைந்தனர்.

தனக்கு கிடைத்த மகளை அருமை பெருமையாக வளர்த்து வந்தனர். உரிய காலத்தில் தன் மகள் பத்மாவதிக்கும், சீனிவாசப் பெருமாளுக்கும் திருமணம் செய்துவைத்தனர்.

அதன் பிறகு கலியுகத்தில் மக்கள் படும் துன்பங்களை களைவதற்காக, சீனிவாசப்பெருமாள் திருமலையில் சிலா ரூபமாகப் பக்தர்களுக்கு அருள் புரிய எழுந்தருளினார்.

பின்னர் சோழமன்னன் தொண்டைமான், தேவலோகச் சிற்பியான விஸ்வகர்மாவின் உதவியுடன் பெருமாளுக்குக் கோயில் ஒன்றை எழுப்பினார்.

பத்மாவதி அலமேலுமங்காபுரத்தில் அருளாட்சி செய்கிறாள்.

இந்தக் கதையை படிப்பதால் சகல செளபாக்யமும் கிடைக்கும்
உங்கள் பாவங்களும் விலகும்.

ஜெய் ஸ்ரீராம்
ஸர்வம் கிருஷ்ணார்பணமஸ்து.