காரணம் இன்றி காரியமில்லை

447

குந்தி

யாதவ குலத்தில் வந்த அரசன் சூரசேனுக்கு மகளாக பிறக்கிறாள் பிருதை. பிருதையின் சிறுவயதிலேயே சூரசேனனின்உறவினரான குந்திபோஜனுக்கு குழந்தைப்பேறு இல்லை என தத்து கொடுக்கப்பட்டாள். அவள் குந்தி போஜனின் மகளாக குந்தி என பெயர் சூட்டப்பட்டு அருமை பெருமையாக வளர்ந்து வந்தாள்.அவளுடைய பதின்வயதின் போது, கோபத்திற்கும், சாபத்திற்கும் பெயர் பெற்ற துர்வாச முனிவர் குந்தி போஜன் அரசவைக்கு வந்தார்.

 

குந்தி போஜனுக்கு அவர் வருகை பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் அளித்தாலும் மனதில் மூலையில், தவறு ஏதேனும் நடந்து முனிவர் கோபமடைந்து விடக் கூடாதே என்ற அச்சமும் அதிகளவில் இருந்தது. அதனால் அவரது தேவைகளை தானே நேரில் கேட்டறிந்தான். அவருக்கு வேண்டிய சேவைகளை செய்ய, தன் மகள் குந்தியை அமர்த்தினான்.

குந்தியும் துர்வாசரின் குணமறிந்து அவர் எள் என்பதற்கு முன் எண்ணெயாய் நின்றாள். அவர் அரண்மனையில் இருந்த காலம் வரை அவருக்கு முகம் கோணாமல் தேவை அறிந்து சேவைகள் செய்தாள்.

 

குந்தியின் சேவையில் மகிழ்ந்த முனிவர் அவளுக்கு என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்டார். அதற்கு, குந்தி, “எதுவும் கேட்காமலேயே எனது தேவைகள் அனைத்தும் நிறைவேறுகின்றன. தங்களிடம் பிரார்த்தித்துப் பெறுவதற்கு எதுவும் இல்லையே!” என்று பக்குவமாக பதிலளித்தாள்.

ஆனால் பிற்காலத்தில் குந்தியின் கணவனுக்கு நேரிடப் போகிற ஆபத்தை ஞானக்கண்ணால் அறிந்து கொண்ட துர்வாசமுனிவர் குந்திக்கு ஒரு மந்திரத்தை உபதேசிக்கிறார். அந்த மந்திரத்தின்படி, எந்த தேவதையை எண்ணி அழைத்தாலும் அது அவளுக்கு குழந்தை பேற்றைக் கொடுக்கும் என்று சொல்கிறார். முற்றும் உணர்ந்த முனிவர் அருள்வதற்கு ஏதேனும் காரணம் இருக்கும் அதில் தனது நலனும் இருக்கும் என்ற எண்ணத்தில் உபதேசத்தை பெற்றுக் கொள்கிறாள். கோபத்துக்குப் பெயர் போன துர்வாச முனிவரின் உபதேசத்தை மறுத்தால், அது அவருக்குகோபத்தை வரவழைத்துவிடப் போகிறதே என்ற பயத்திலும்,அவரது உபதேசத்தை ஏற்றாள்.

 

சில காலங்கள் சென்றது. அந்தி சாயும் வேளை சூரியன் தன் மறைந்து கொண்டிருந்தான். அரண்மனையிலிருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த குந்தியின் முகத்தில் சூரியனின் இளமஞ்சள் வெயில் படுகிறது. சூரியனின் அழகில் லயிக்கிறாள். அவளுக்கு அப்போது விளையாட்டாக துர்வாச முனிவர் போதித்த மந்திரம் நினைவுக்கு வர,தன்னை அறியாமலயே அவள் உதடுகள் மந்திரத்தை உச்சரிக்க, சூரியன் உப்பரிகையில் அவள் முன்னே வந்து நின்று விடுகிறான்.

சூரியனைப் பார்த்த குந்தி வாயடைத்து நிற்கிறாள். அவளை அன்புடன் நோக்கிய சூரியன் குந்தி மந்திரத்தால் என்னை அழைத்து விட்டாய். அதன் பலனை உனக்குத் தராமல் என்னால் திரும்ப முடியாது’ என்று சொல்லி தன் அம்சத்தை அவளுள் கருவாக உருவாக்கிச் சென்று விடுகிறான். போகும் முன் ’குந்தி பயப்படாதே, இது நம் சங்கமத்தால் உண்டான கரு இல்லை. மந்திரத்தின் பயனாகவே உதித்த கரு இது. குழந்தை பிறந்ததும் நீ மீண்டும் கன்னியாகி விடுவாய்’ என்று சொல்லிச் செல்கிறான்.

 

பதின்பருவத்தில் மணமாகாமல் கரு சுமப்பதா? ஊர் உலகம் என்ன சொல்லும்? மந்திரம் என்று சொன்னால் யார் நம்புவார்கள்? தன்னால் தன் தந்தைக்கும் குலத்துக்கும் அவப்பெயர் நேருமே எப்படிப்பட்ட செயலைச் செய்து விட்டேன் என்று கதறி அழுதாள் குந்தி. அதைக் கண்ட அவளின் அந்தரங்கத் தோழி அவளைத் தேற்றினாள். பின் குந்தி போஜனிடம் இருவரும் நடந்தைதைக் கூறினர். குந்தி போஜன் ஒரு யோசனை செய்தான். அதன்படி குந்திக்கு சுயம்வரம் நடத்தப் போவதாகவும் அதற்கு முன் அவள் 365 நாட்கள் வனத்தில் பூஜை ஒன்றை மேற்கொள்ளப் போவதாகவும் அறிவித்தான். பூஜை முடிந்து அவள் அரண்மனை திரும்பும் நாள் சுயம்வரம் நடக்கும் என்றும் அறிவித்து அலங்காரப் பல்லக்கில் சகல வசதிகளுடன் அவளை கானகக் குடிலுக்கு நம்பிக்கையான அந்தரங்க சேடிகள் சிலருடன் அனுப்பி வைத்தான்.

 

அங்கு தன் பேறு கால முடிவில் குந்தி கர்ணனைப் பெற்றெடுத்தாள். குழந்தை ஈன்ற மறு நொடியே அவள் சூரியதேவன் கூறியிருந்தபடி தன் கன்னித் தன்மையை பெற்றாள். குழந்தையுடன் நாடு திரும்ப முடியாது என்பதால் வேறு வழியின்றி பாதுகாப்பான பேழை ஒன்றில் சூர்ய அம்சத்துடன் சர்வ லட்சணமும் பொருந்திய மகவை அலங்கரித்து, பட்டாடைகள் அணிமணிகளுடன் ஆற்றில் விட்டாள். உயிருடன் தன் குழந்தை எங்காவது யாரிடமாவது சென்று வளரட்டும். அவர்களுக்குப் பரிசாக அந்த ஆபரணங்கள் இருக்கட்டும் என்று மனதை கல்லாக்கிக் கொண்டு குழந்தையைப் பிரிந்து அரண்மனை திரும்பினாள் குந்தி.

 

கானகத்திலிருந்து அரண்மனை திரும்பியதும் நடந்த சுயம்வரத்தில் பாண்டுவை தன் கணவனாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள் குந்தி. பாண்டு குந்தியையும் பின் மாத்ரியையும் மணம் புரிகிறான். ஒரு முறை காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்ற போது, அவனது அம்பு எதிர்பாராத விதமாக மனைவியுடன் புணர்தலில் ஈடுப்பட்டிருந்த கிண்டாமா என்ற ரிஷியைத் தாக்குகிறது. இதில் ரிஷி இறந்து விடுகிறார். இறக்கும் நிலையில் ரிஷி பாண்டுவை நோக்கி ‘மனைவியுடன் உறவு கொண்டால் உனக்கும் மரணம் நிகழும்’ என்று சாபமிட்டு இறந்துவிடுகிறார். இதனால் வருந்திய பாண்டு தனக்கு வாரிசு கிடைக்காது. இதனால் இந்த அந்தஸ்த்தும், பொறுப்பும் வேண்டாம் என்று சொல்லி நாட்டை விட்டே வெளியேறுகிறான். உடன் குந்தியும் மாத்ரியும் இணைந்து செல்கிறார்கள்.

தனக்கு வாரிசு இல்லை என்று கணவரின் கவலையை போக்க எண்ணிய குந்தி, துர்வாச முனிவர் தனக்கு பகிர்ந்த மந்திரத்தைப் பற்றி விவரிக்கிறாள்.

அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பாண்டு, வாரிசை பெறும்படி கேட்கிறான். உடன் எமதர்மனை நினைத்து யுதிஷ்டிரரையும், வாயுவை நினைத்து பீமனையும் இந்திரனை நினைத்து அர்ஜுனையும்பெற்றெடுக்கிறாள். தனக்கு கற்பிக்கப்பட்ட மந்திரத்தை மாத்ரியுடன் பகிர, அவளும் நகுலன் சகாதேவன் என இரட்டை குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்கிறாள்.

 

ஒரு கட்டத்தில் கிண்டாமாவின் சாபத்தை மறந்து பாண்டு மாத்ரியுடன் உறவு கொள்ள உடனே பாண்டு மரணித்து விடுகிறான். கணவன் இறப்புக்கு தானே காரணம் என்ற குற்ற உணர்வில் உடன்கட்டை ஏறி மாத்ரியும் இறந்து விடுகிறாள். இப்போது ஐந்து குழந்தைகளையும் வளர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு குந்தியைச் சேருகிறது. பாண்டவர்கள் வளர்ந்து அஸ்தினாபுரம் வந்தபின் வாரிசு சண்டை வருகிறது.

 

அரக்கு மாளிகைக்குத் தீயிட்ட துரியோதனனின் சதித் திட்டத்தில் இருந்து புதல்வர்களுடன் தப்பித்த குந்தி, ‘ஏகசக்ரா’ எனும் நகரில் வசிக்கலானாள்.

அங்கு வாழ்ந்த மக்கள், பகாசுரன் எனும் அசுரனது கொடுமைகளால் அவதிப்பட்டு வந்தனர். வீட்டுக்கு ஒருவர் என அந்த அசுரனுக்கு உணவு கொண்டு செல்ல வேண்டும். வண்டி நிறைய உணவுடன் வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு வருபவனையும் உணவாக்கிக் கொள்வான் அந்த அசுரன்.

அசுரனை அழித்து அவ்வூர் மக்களைக் காக்க தன் மகன் பீமனை உணவு வண்டியுடன் அனுப்புகிறாள் குந்தி. ஒரு ஷத்திரியத் ஸ்தீரியாக தன் தர்மத்தை நிலை நிறுத்துகிறாள். பீமன் அசுரனை அழித்து மக்களைக் காத்து விடுகிறான்.

 

பாண்டவர்களது அஞ்ஞாதவாச காலத்தில், குந்திதேவி அஸ்தினாபுரத்தில் இருந்தாள். க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்து நிற்கும்படி ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மூலம் தன் புதல்வர்களுக்கு அறிவுரை வழங்கினாள்.

போர் மூள்கிறது. கௌரவர்களின் பக்கம் இருக்கும் கர்ணன் தன் மகன்தான் என்பதை அறிந்து அவனைக் காணச் செல்கிறாள் குந்தி. அவனிடம் நீயும் பாண்டவர்களுள் ஒருவன் தான் என்றும், ஒரு தாய் வயிற்றில் உதித்த சகோதரர்கள் போரில் அடித்துக் கொள்வது சரியாகாது என்றும் அதனால் தங்கள் பக்கம் வந்து விடும்படி கேட்கிறாள். கர்ணன் அவள் துயரை அறிந்தாலும் தனக்கு ஆதரவாக நின்ற துரியோதனனுக்கு துரோகம் செய்ய மறுக்கிறான்.

 

தாயின் மனம் நோகா வண்ணம் அவளுக்கு ஒரு வாக்கு கொடுக்கிறான். போரில் தனது இலக்கு அர்ஜுனனே என்றும். போரின் முடிவில் தங்களுக்கு எப்படியும் ஐந்து பிள்ளைகள் இருப்பர். என் தலை விழுந்தால் அர்ஜுனன் இருப்பான் இல்லையேல் நான் உங்கள் மகனாக இருப்பேன் என வாக்களிக்கிறான்.

பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்று அரசாட்சியை ஏற்றாலும் குந்தியால் அரண்மனையில் இருக்க முடியவில்லை. தன் பிள்ளைகள் 100 பேரையும் இழந்து தவிக்கும் திருதிராஷ்டிரன் மற்றும் காந்தாரியை வனவாசம் போக விட்டுவிட்டு தான் மட்டும் அரண்மனையில் சுகித்திருக்க விரும்பவில்லை குந்தி. அவளும் அவர்களுடன் கானகம் சென்று தவ வாழ்க்கை மேற்கொண்டாள்.

அவளைத் தடுத்து தங்களுடன் இருக்கச் சொல்லிய பிள்ளைகளிடம், எனக்கு அரச போகங்களில் பற்று இல்லை. தவத்தில் ஆழ்ந்து கணவனுடன் இணைய விரும்புகிறேன்’ என்று கூறிவிட்டாள்.

“காரணம் இன்றி காரியமில்லை”