வாரணாசி வந்தவன் சொர்க்கம் புக முடியுமா?

399

இந்தக் காலத்தில் செயலைவிட பேச்சு மிகுதியாகிவிட்டிருக்கிறது. ஆனால், கடவுளை யாரும் ஏமாற்ற முடியாது.

அவர் எல்லாவற்றையும் விழிப்பாக கவனித்து வருகிறார். நடப்பதையெல்லாம் அறிந்தவரும் அவரே.

ஒரு முறை ,ஒரு சிவராத்திரி நன்னாளில் பரமேஸ்வரரும், பார்வதியும் வாரணாசியின் மேல், ஆகாயத்தில் உலவிச் சென்றனர்.

இலட்சக் கணக்கில் மக்கள் ஆற்று ஓரத்தில், அந்த புனித நகரின் சந்துக்களிலும் கூட்டம் கூட்டமாக நிறைந்து சென்றனர்.

இறைவன் விஸ்வேஸ்வரரது கோயிலை சுற்றிலும் பெண்களும் ஆண்களுமாக பக்தர் கூட்டம் சிவனுடைய புகழைப் பண்ணிசைத்துப் பாடியபடி நிறைந்திருந்தனர்.

அப்போது பார்வதி சிவனைப் பார்த்து, இலட்சக் கணக்கில் குவிந்து இருக்கும் இந்தப் பக்தர்களைப் பாருங்கள். இவர்கள் அனைவரும் கட்டாயம் சுவர்க்கத்திற்குத்தான் செல்வார்கள். ஏனெனில் அவ்வளவு ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டவர்கள் இவர்கள். ஆனால் இவ்வளவு பேருக்கும் சுவர்க்கத்தில் இடம் போதுமா என்பதுதான் என் ஐயம்” என்று கூறினாள்.

அவளது பேதைமையைக் கண்டு சிவன் வாய்விட்டுச் சிரித்தார் . பிறகு “ சிவ ராத்திரி நாளில் வாரணாசிக்கு வருவோர் எல்லோருமே சுவர்க்கம் புகுந்தவர்களானால் வாரணாசியே ஒரு சுவர்க்கமாகிவிடுமே!. இங்கு குழுமியிருப்பவர் எல்லோருமே பலவித ஆசைகளை மனத்தில் நிரப்பி வைத்திருப்பவர்கள். சுவர்க்கம் ஏகுவதைப் பற்றி நினைக்ககூட மாட்டாதவர்கள்” என்று கூறினார்.

ஒரு திருடன், தான் திருடிய பணத்தில் பயணச் சீட்டு வாங்கி வாரணாசி வந்தவன் சுவர்க்கம் புக முடியுமா? தூய்மை, அன்பு, வாய்மை இவைதான் பேரின்பத்தின் வாயிற்கதவுகளைத் திறக்க வல்லவை. இவர்களில் மிகச் சிலரே சுவர்க்கத்தை எட்ட முடியும் என்பதை உனக்குத் தக்க சான்றோடு விளக்கிக் காட்டுகிறேன். என்னோடு வா, நாம் இந்த நகரத்திற்குள் வயதாகி, நலிந்த பிச்சைக்காரர் போல நுழைவோம்’ என்று கூறி வாரணாசியினுள் பார்வதியுடன் நுழைந்தார் பரமேஸ்வரன்.

கோயிலுக்கு செல்லும் ஒரு சந்தில் நூற்றுக்கணக்கான மக்கள், புனிதமான கங்கை நீரை கைகளில் ஏந்திச் சென்றனர்.

அந்தப் புனித நீரை வழிப்பாட்டுச் சடங்குடன் விஸ்வேஸ்வரர் கோயிலில் உள்ள லிங்கத்தின் மீது பொழிய எடுத்துச் சென்றனர்.

அவர்களின் கண்களில் படும்படியான ஒரு இடத்தில் ஒரு வயோதிகன், தன் வயதான மனைவியின் மடியில் தலைவைத்துப் படுத்துக் கொண்டு, தாகத்தினால் வரளும் தன் நாக்கைப் புரட்டி புரட்டி விட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது மனைவியோ, நீர் முகந்து செல்பவர்களிடம் இறக்கும் நிலையிலிருக்கும் தன் கணவனுக்காக, பரிதாபமாக மன்றாடிக் கேட்டாள். “ தண்ணீர் தாருங்கள்! எனக்காக இவரைக் காப்பாற்ற , இவருக்கு ஒரு வாய் தண்ணீர் கொடுங்கள்” என்று இறைஞ்சி வேண்டினாள்.

பக்தர்கள் என்று விரைந்து சென்ற எவரும் அவளின் துன்பத்தைத் தீர்க்க முன் வரவில்லை. தங்களைப் போக விடாமல் கீச்சுக் குரலில் அவள் கெஞ்சுவதைக் கண்டு பலர் அவளை ஏசினர். சிலர் வழியை விட்டு ஒதுங்கிச் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டனர். மிகச் சிலர் பூசையை முடித்துக் கொண்டு திரும்பும்போது , அவனுக்கு நீர் தருவதாக கூறினர்.

பெரும்பான்மையினர், இங்ஙனம் பிச்சை எடுப்பது பெருங்குற்றமாகக் கருதப்பட வேண்டுமென்றும் , காவல்துறையினர் இத்தகைய தொல்லைகளை நீக்கி பாதையைச் சீரமைக்க வேண்டும் என்றும் கூச்சலிட்டனர்.

ஓரிருவர் , அந்தக் கிழவி எல்லோருடைய கவனத்தையும் கவர ஒரு நாடகம் ஆடுகிறாள் என்று எள்ளி நகையாடினர். யாருமற்ற அனாதைகளாகக் கிடந்த அவர்களுக்காக எவர் மனமும் சிறிதும் இளக வில்லை.

கடின மனம் பெற்றிருந்த அந்தத் திருடன், நெகிழ்ந்து போய், “ அம்மா!, நான் இது வரை ஒரு நற்செயல் கூட செய்யவில்லை. ஒருவரது துன்பத்தைக் கண்டு என் மனம் இளகுவது இதுதான் முதல் தடவையாகும். அதோ இருக்கும் வாரணாசி கோயிலில் வீற்றிருக்கும் விஸ்வேஸ்வரனே என் செயலுக்குச் சாட்சி“ என்று கூறியவாறு, அந்த சூழ்நிலையில் விலைமதிப்பற்றிருந்த அந்த நீரை கிழவரது வாயில் விட்டான்.

உடனே இறைவன் தனது சுய உருவில் அவனுக்கு காட்சி தந்தார். பார்வதியும் அங்ஙனமே அன்னை பராசக்தியாக உருப்பெற்று விளங்கினாள்.

வறண்ட இதயத்தோடு பலவகையான மக்கள், இலட்சக் கணக்கில் நெருக்கமாக திரண்டு வந்திருந்த வாரணாசியில் அவன் ஒருவன்தான் சுவர்க்கத்திற்கு செல்ல அருகதை உள்ளவன் என்று அவனை வாழ்த்தினர் இருவரும்.