ஒரு உண்மையான கதை – கண்ணீர் இல்லாமல் தயவுசெய்து படியுங்கள்!

மோகனின் வயதான பெற்றோர் ஒரு ஏக்கர் நிலத்தால் சூழப்பட்ட ஒரு கிராம வீட்டில் வசித்து வந்தனர்.

அவர்களிடம் மா மரங்கள், தேங்காய் மரங்கள், பலாப்பழம் மற்றும் பிற பழங்களைத் தாங்கும் மரங்கள் இருந்தன.

பூஜை தேவைகளை கவனிக்க அவர்கள் தங்கள் சொந்த காய்கறிகளையும், ஏராளமான பூச்செடிகளையும் வளர்த்தார்கள்.

அவர்களிடம் ஒரு நீர் வற்றாத கிணறு இருந்தது, 10 அடி தூரத்தில், அவர்களது வீட்டிலிருந்து நடந்து செல்லும் தூரத்தில் ஒரு நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

இந்த கிராமம் தமிழ்நாட்டின் திருநெல்வெல்லி மாவட்டத்தின் கல்லிடைக்குரிச்சியில் இருந்தது.

அவர்களது ஒரே மகன் தனது மனைவியுடனும், 11 வயது மகனுடனும் கலிபோர்னியாவில் வசித்து வந்தார்.

வயதானவர் எப்போதும் தனது பஞ்சகாச்சம் மற்றும் அவரது மனைவி ஒன்பது கெஜம் சேலை அணிந்திருந்தனர்; மேலும் ஆழ்ந்த மத நம்பிக்கை உடையவராக இருந்தனர்.

அவர்கள் நிறைய நெல் நிலங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், ஒரு வாழ்க்கைக்காக வேலை செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை என்றாலும், அந்த முதியவர் புரோஹிதம் தொழிலை மேற்கொண்டார்;

மேலும் அவர் மந்திரங்களின் உச்சாடணம் செய்யும் நேர்த்திக்காகவும், மற்றும் வேதங்களைப் பற்றிய முழுமையான புரிதலுக்காகவும் நன்கு மதிக்கப்பட்டார்.

அவர் எப்போதும் தனது தர்ப்பண கட்டுடன் காணப்படுவார்.

அவர் ஒருபோதும் பணத்தை நிர்ணயம் செய்து கேட்டதில்லை. தனக்கு வழங்கப்பட்ட பணத்தையும் அவர் எப்போதும் “யதேஷ்டம்” என்று சொல்வார், அதாவது *இதுவே அதிகம்; போதும் போதும்* என்று சொல்லுவார்.

இது முழு கிராமத்தினரையும் அவரை விரும்ப காரணமாயிருந்தது.

கலிபோர்னியாவில் 11 வயது சிறுவன் எப்போதும் கணினிகள் மற்றும் டிவி கேம்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

பெற்றோர் இருவரும் வேலை செய்வதும், பொருள் லாபங்களைத் துரத்துவதும், இருந்ததனால், சிறுவனாக இருந்த மகனுடன் செலவழிக்க தரமான நேரம் ஒதுக்க வில்லை.

அமெரிக்காவில் பிறந்த சிறுவனுக்கு பிறவி நுரையீரல் பிரச்சினை இருந்தது,

தாத்தா பாட்டி சிறுவனின் தந்தையை வந்து தங்கள் பேரனைக் காட்டுமாறு அழைத்த போதிலும், அவர்கள் இந்தியாவுக்கு வர நேரம் கிடைக்கவில்லை.

சிறுவர்களின் நுரையீரல் சுருங்கி வருவதாகவும் அவருக்கு கவனமும் சரியான மருந்துகளும் தேவை என்றும் கலிபோர்னியாவில் உள்ள மருத்துவர்கள் தெரிவித்தனர்.

பெற்றோர் இருவரும் தங்கள் வாழ்க்கையில் அந்த முக்கியமான கட்டத்தில் இருந்தனர், அவர்கள் தங்கள் மகனை மருந்துகளுடன் இந்தியாவுக்கு அனுப்ப முடிவு செய்தனர்.

தாத்தா பாட்டி அவர்களின் பேரன் சாமை தம் வீட்டில் பெற்றபோது அவர்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது.

மனித அன்பு என்ன என்பதை சிறுவன் தனது வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக புரிந்து கொண்டான். அவன் மொத்த பேரின்பத்தில் இருந்தான்.

*தினமும் காலையில் தாத்தா* அவனுக்கு ஸ்லோகங்களைக் கற்றுக் கொடுத்தார்; அவனும் விரைவில் ஸ்லோகங்களை நல்ல முறையில் புரிந்து தாத்தா போலவே நேர்த்தியாக உச்சாடணம் செய்ய ஆரம்பித்தான்.

*அவனது பாட்டி* அவனுக்கு காலையில் கேரட் ஜூஸ் கொடுத்தார்; அவன் ஒரு ஏக்கர் வீட்டைச் சுற்றி சுற்றி உள்ளூர் சிறுவர்களுடன் நட்பு கொண்டு ஓடி ஆடி, விளையாண்டான்.

தத்தா சொன்னார், “முதலில் ஒரு மணிநேர மந்திரங்கள் மற்றும் ஸ்லோகங்கள்; அதற்குப் பின்தான் நீ சிறுவர்களுடன் ஆற்றில் விளையாட செல்லலாம்.”

எனவே தினமும் சிறுவன் தனது தத்தாவின் ஒலி அளவு மற்றும் சுருதிக்கு இணக்கமாக பொருத்தமாக மந்திரங்களையும் ஸ்லோகங்களையும் ஓதினான்.

நுரையீரல் விரிவடையத் தொடங்கியது; விரைவில் அவை இயல்பு நிலைக்கு வந்தன.

சிறுவர்களுடனான நீச்சல் அவனது கைகளுக்கும் கால்களுக்கும் நிறைய வலிமையைக் கொடுத்தது; இப்போது அவன் ஒரு குரங்கைப் போல மற்ற சிறுவர்களுடன் மரங்களை ஏற முடியும்.

அவன் ஆற்றின் நீரில் மூழ்கி மற்ற சிறுவர்களைப் போல வேகமாக நீந்தினாரன்.

அவன் எப்படி என்னவாக வளர/ஆக விரும்புகிறான் என்பது குறித்து அவரது தாத்தா பாட்டிகளிடமிருந்து வந்த அன்பும் பாசமும் அவனை ஒரு தீர்மானத்திற்கு வர வைத்தன.

*அவனது பாட்டி* அவனுக்கு “எந்த பிரச்சனையாக இருந்தாலும், அச்சுதா, அனந்தா, கோவிந்தா என்று சொல்லு; உன் அனைத்து பிரச்சினைகளும் நீங்கி ஓடி விடும்” என்று கற்றுக் கொடுத்தார்.

அவரது பெற்றோரின் வற்புறுத்தலின் பேரில் சாம் தனது தாத்தா பாட்டிகளிடம், “என்னை அமெரிக்கா செல்ல விடுங்கள், நான் விரைவில் வருவேன்” என்று கூறினான்.

அவன் நியூயார்க்கிற்கு விமானத்தில் ஏறினான்; அங்கு அவனது பெற்றோர் அவனை அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறினர்.

பாட்டியின் கேரட் சாறு மற்றும் பயிற்சிகள் மற்றும் புதிய காற்றை சுவாசித்ததன் காரணமாக கண்ணில் அணிந்திருந்த கண்ணாடிகள் போயின; சாம் ஒரு வலுவான இளம் 12 வயது சிறுவனாக இருந்தான்.

விமானம் நியூயார்க்கை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​இடியுடன் கூடிய மழை மற்றும் மின்னல் விமானத்தை அசைக்கச் செய்தது, விரைவில் கேப்டன் (ATC- ஏடிசி) விமான போக்குவரத்து கட்டுப்பாட்டுடனான தொடர்பை இழந்தார், ஆக்சிஜன் முகமூடிகள் கீழே விழுந்தன.

பீதி ஏற்பட்டது, எல்லோரும் பயந்து அழுதனர்.

பின்னர் சாம் தனது *பாட்டி சொன்ன வார்த்தையை* நினைவில் வைத்துக் கொண்டான், மேலும் அவனது உயரமான குரலில் “அன்புள்ள சக பயணிகளே, கவலைப்பட வேண்டாம். என்னிடம் ஒரு தீர்வு இருக்கிறது; நான் கோஷமிடுவதை எனக்குப் பிறகு மீண்டும் திருப்பி கூறுங்கள். நாம் பாதுகாப்பாக நியூயார்க்கை அடைவோம்”.

*அச்சுதா, அனந்தா, கோவிந்தா!*

மற்றும்

நீரில் மூழ்கிய மனிதன் கடைசி வைக்கோலைப் பிடிப்பது போல, ​​அவர்களில் சிலர் அவனுக்குப் பின் மீண்டும் *அச்சுதா, அனந்தா, கோவிந்தா* என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார்கள்; மேலும் மேலும் இது மீண்டும் மீண்டும் வருவதால் விமான பணிப்பெண்கள் உட்பட சக பயணிகள் அனைவரும் ஒரு சாந்த உணர்வை உணர்ந்தனர். அமைதி அவர்கள் மீது வந்து இறங்கியது. *உச்சாடாணனம் வலுவாகவும் வலுவாகவும் அதிகரித்து வந்தது.

சாம் ஒரு காகிதத்தில் “கேப்டனை/விமான ஓட்டி தலைவரை பறவையைப் பின்தொடர சொல்லுங்கள்” என்று எழுதி, அதை ஏர் ஹோஸ்டஸுக்குக் கொடுத்தான்; ஏர் ஹோஸ்டஸ் அதை கேப்டனுக்கு முறையாகக் கொடுத்தார்.

*அச்சுதா அனந்தா கோவிந்தா*” விமானத்தின் உள்ளே ஓங்கி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

திடீரென்று கேப்டன் ஒரு பெரிய பறவையை ஒரு வெள்ளை கழுத்துடன், விமானத்தின் முன், அதன் இறக்கையை மடக்கி, “என்னைப் பின்தொடர்” என்று சொல்வது போல தோன்றியது.

கேப்டன் பறவையைப் பின்தொடர்ந்தார்; பறவை மெது மெதுவாக பறக்க, அவரும் வேகத்தைக் குறைத்து, பறவையைப் பின்தொடரத் தொடங்கினார்.

அது வெளியில் இருட்டாக இருந்தாலும், ஃப்ளோரசன்ட் விளக்கொளி போல ஒளிர்ந்ததால், அந்தப் பறவையை கேப்டன் பார்க்க முடிந்தது.

ராட்சத பறவை அதன் கீழ்நோக்கிய இறங்குதலை நீடித்தது; கேப்டன் பரந்த வெள்ளை நிற பேட்சைக் கொண்ட இடத்தைக் காண முடிந்தது.

நியூயார்க்கிற்கு விமானம் தொலைந்து போன செய்தி, பயணிகளின் உறவினர்கள் அனைவரையும் பீதியடையச் செய்து, அனைவரும் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தது.

சாமின் பெற்றோர் ஹட்சன் ஆற்றின் அருகே உள்ள கோவிலுக்குச் சென்று தங்கள் மகனின் பாதுகாப்பிற்காக பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தனர்.

பாட்டி அழைத்தபோது, ​​அவரது மகன் உண்மையில் அழுதான்; “அம்மா அவனுக்காக பிரார்த்தனை பண்ணுங்கள்” என்று சொன்னாள்.

அம்மா சொன்னாள், ” கவலைப் படாதே; அவன் உங்கள் கைகளில் ஓடி வருவான்.எனது குருவாயூரப்பன் எந்தத் தீங்கும் அவனை அடைய அனுமதிக்க மாட்டார்.”

இதற்கிடையில், அந்த மாபெரும் பறவை வெள்ளை மேற்பரப்பில் வயிற்றில் இறங்கி, ஒரு முறை, இரண்டு முறை துள்ளிக் குதித்து, நின்றது.

*அச்சுதா அனந்தா கோவிந்தா* “, சுரங்களின் ஆரோகணம் இப்போது ஒரு உச்சத்தை அடைந்தது.

கேப்டன் பறவை காண்பித்த ஒரு *T* வடிவைத் தொடர்ந்தார்; குளிர்காலம் காரணமாக பனியாக மாறிய ஹட்சன் ஆற்றில்,

ஒரு நிறுத்தத்திற்கு சறுக்குவதற்கு முன் இரண்டு புடைப்புகள் துள்ளி,

கேப்டன் விமானத்தை தரை/ஐஸ் ஆற்றுப் படுக்கையில் இறங்கினார்.

பறவையைப் பார்க்க கேப்டன் முழு விளக்குகளையும் இயக்கினார், ஆனால் பறவை இல்லை.

தானாகவே அவர் *அச்சுதா அனந்தா கோவிந்தா* என்றார்.

அவர் அவசரகால வெளியேற்றங்களை விடுவித்தார், விரைவில் பயணிகள் அனைவரும் சரிவில் இருந்து கீழே விழுந்து பாதுகாப்பாக நிலத்தை அடைந்தனர்.

இரைச்சலைக் கேட்டு, ஹட்சன் ஆற்றில் ஒரு விமானம் தரையிறங்கும் அற்புதமான காட்சியைக் காண ஏராளமான மக்கள் ஓடி வந்தனர்.

அவர்களில் “சாம், சாம்” என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு அழும் இந்திய ஜோடி அவர்களை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

கேப்டன் உள்ளிட்ட விமான ஓட்டிகளும், ஏர் ஹோஸ்டஸ் மற்றும் பயணிகளின் முழு குழுவினரும், சாமை நோக்கி வந்து அவனுக்கு நன்றி தெரிவித்தனர்.

சாம் “என் பாட்டி மற்றும் அச்சுதா, அனந்தா, கோவிந்தாவுக்கு நன்றி” என்றார்.

கேப்டன் சாமை ஒரு புறம் அழைத்து, ஒரு பெரிய பறவை என்னை ஒரு வெள்ளை கழுத்தால் வழிநடத்துவதைக் கண்டேன், உனக்கு ஏதாவது தோன்றுகிறதா?

ஓ! கருடா, குருவாயூரப்பனின் “வாகனம்”.

கேப்டனுக்குப் புரியவில்லை, ஆனால் “ஆம், ஆம், ஏதோ ஒரு சூப்பர் பவர்.” என்று சொன்னார்.

மகனை ஆரோக்கியமாகவும் வலிமையாகவும் பார்த்து, பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள், “எதையும் கேள், அதை நிறைவேற்றுகிறோம்.” என்றனர்.

மகன்,
“ஒரு புரோஹிதராக இருக்க விரும்புகிறேன்.”

ஒரு நபர் தனது வேலையில்/கடமைகளில் உண்மையுள்ளவராக இருக்கும் பட்சத்தில் நிச்சயமாக கடவுள் அவருடைய தேவைக்கும் பிரார்த்தனைகளுக்கும் உதவுவார்.

உங்கள் வேலையை/கடமைகளைச் செய்யுங்கள் மற்றும் மந்திரங்களை தவறாமல் உச்சரிக்கவும்.

உங்கள் வாழ்க்கையில் ஒரு நாள் கடவுளைக் காண்பீர்கள்.